• Wprowadzenie
  • Gracze i karty
  • Rozdanie
  • Gra
  • Twójki, Dziesiątki i oczyszczanie stosu
  • Gra końcowa
  • Odmiany
  • Oprogramowanie i karty specjalne

Wprowadzenie

Gra ta jest również czasami znana pod innymi nazwami, takimi jak Palace, Karma, China Hand i Ten-Two Slide. Pierwsza wersja strony była oparta na wkładzie Michaela Labranche’a, a Jim Curtis, Ciaran Gultnieks, Sean Daly, William Putt, Jane Guarducci i Cristian Seres dodali swoje wariacje.

Gra jest prawdopodobnie pochodzenia skandynawskiego lub nordyckiego: może pochodzić od bardzo podobnej szwedzkiej gry Vändtia („obrót o dziesięć”) i jest dość blisko spokrewniona z fińską grą Paskahousu („gówniane spodnie”). Obecnie jest znana w wielu częściach świata, została rozpowszechniona w ostatnich dekadach XX wieku przez młodych podróżników (backpackersów) wszystkich narodowości.

Shithead jest grą w zbijanego, w której gracze starają się uniknąć bycia ostatnim, który pozbędzie się wszystkich swoich kart. Przegrany zazwyczaj ponosi jakąś stratę, taką jak konieczność zrobienia herbaty, lub przynajmniej ma zadanie potasowania i rozdania następnej ręki.

Gracze i karty

Od dwóch do pięciu może grać. Gra jest najlepsza, gdy jest ich co najmniej trzech.

Gra wymaga jednej regularnej talii 52 kart. Karty są od najwyższej do najniższej 2, A, K, Q, J, 10, … . 2 (dwójki są wysokie i niskie – patrz niżej).

Rozdanie

Rozdający jest losowo wybierany do pierwszej ręki. Po każdym rozdaniu rozdający obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

  1. Rozdający rozdaje każdemu z graczy rząd trzech zakrytych kart, po jednej na raz.
  2. Rozdający rozdaje każdemu z graczy trzy zakryte karty, po jednej na raz, zakrywając zakryte karty.
  3. Rozdający rozdaje każdemu z graczy trzy zakryte karty, po jednej na raz.

Każda karta, która pozostała nierozdana, jest odkładana zakryta, tworząc stos dobierania. Gracze podnoszą swoje trzy karty i przyglądają się im.

Przed rozpoczęciem gry każdy z graczy może wymienić dowolną liczbę kart z ręki ze swoimi zakrytymi kartami. Gracz nie może spojrzeć na zakryte karty, dopóki nie zostaną one zagrane. (Gracze zazwyczaj biorą do ręki zakryte karty o niższej randze.)

Rozgrywanie kart

Pierwszym graczem jest osoba, która otrzymuje pierwsze 3 odkryte karty. Jeśli żadna trójka nie jest odkryta, pierwszą osobą, która wywoła trójkę w ręce jest pierwszy gracz. Jeśli nie ma żadnej trójki na ręce, ta sama procedura jest wykonywana dla pierwszej czwórki, i tak dalej, jeśli jest taka potrzeba.

Pierwszy gracz zaczyna stos kart odrzuconych na stole, zagrywając zakryte karty z ręki, dowolną liczbę kart tej samej rangi, i biorąc karty ze stosu dobierania, aby uzupełnić swoją rękę do trzech kart. Po kolei, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy z graczy musi zagrać kartę lub zestaw jednakowych kart odkrytych na wierzchu stosu kart odrzuconych, albo podnieść ten stos. Zagrana karta lub karty muszą mieć taką samą lub wyższą rangę niż poprzednio zagrane. Kontynuuje się to, być może kilka razy dookoła stołu, aż w końcu ktoś nie będzie w stanie lub nie będzie chciał wyrównać lub przebić poprzedniego zagrania. Jeśli po zagraniu masz w ręku mniej niż trzy karty, musisz natychmiast uzupełnić swoją rękę dobierając z zasobów, tak abyś znów miał trzy karty. Jeśli w ręce jest zbyt mało kart, dobiera się ich tyle, ile jest w ręce. Kiedy w ogóle nie ma już kart w zasobach, gra toczy się jak poprzednio, ale bez uzupełniania.

Jeśli w swojej turze nie możesz lub nie chcesz zagrać karty, musisz podnieść wszystkie karty ze stosu kart odrzuconych i dodać je do swojej ręki. Jeśli podniesiesz, nie zagrywasz żadnych kart w tej turze, ale twój lewy sąsiad, który jest następny w kolejce do gry, rozpoczyna nowy stos kart odrzuconych, zagrywając dowolną kartę lub zestaw równych kart. Następnie gra jest kontynuowana jak poprzednio.

Dopóki zaczynasz swoją turę z kartami w ręce, nie możesz w tej turze zagrać z kart, które masz na stole; możesz zagrać tylko z kart w ręce w tej turze.

Dwójki, dziesiątki i oczyszczanie stosu

Dwójki mogą być zawsze zagrane na dowolną kartę, a każda karta może być zagrana na dwójkę.

Dziesiątka może być zagrana w każdej turze, niezależnie od tego, jaka jest wierzchnia karta na stosie kart odrzuconych (lub nawet jeśli stos jest pusty). Po zagraniu dziesiątki, stos kart odrzuconych jest usuwany z gry i ten sam gracz, który zagrał dziesiątkę, wykonuje kolejną turę, zagrywając dowolną kartę lub zestaw równych kart, aby rozpocząć nowy stos kart odrzuconych.

Jeśli ktoś skompletuje zestaw czterech kart tej samej rangi na wierzchu stosu kart odrzuconych (albo zagrywając wszystkie cztery karty na raz, albo wyrównując poprzednie zagranie), cały stos jest usuwany z gry, a ten sam gracz, który skompletował czwórkę bierze kolejną turę, zagrywając dowolną kartę lub zestaw równych kart, aby rozpocząć nowy stos kart odrzuconych.

The Endgame

Jeśli rozpoczynasz swoją turę bez kart w ręce (ponieważ zagrałeś je wszystkie ostatnim razem, a stos dobierania był pusty), możesz teraz zagrać z odkrytych kart. Kiedy zagrywasz zakryte karty i nie możesz (lub nie chcesz) zagrać karty równej lub wyższej rangi niż karta(y) zagrana przez poprzedniego gracza, dodajesz jedną ze swoich zakrytych kart do stosu przed wzięciem całego stosu do ręki. Następnie kolej następnego gracza na rozpoczęcie nowego stosu kart odrzuconych poprzez zagranie dowolnej karty lub zestawu takich samych kart. Po zebraniu stosu, w kolejnych turach będziesz musiał grać z ręki, aż do momentu, gdy ponownie pozbędziesz się wszystkich kart z ręki i będziesz mógł ponownie zacząć grać z kart ze stołu.

Gdy zagrałeś wszystkie swoje zakryte karty stołowe i nie masz żadnych kart w ręce, zagrywasz zakryte karty na ślepo, odwracając jedną kartę na stos, gdy nadejdzie twoja kolej. Jeśli odwrócona karta jest grywalna, zostaje zagrana i kolej następnego gracza, aby ją wyrównać lub przebić. Jeśli odwrócona karta nie jest grywalna (ponieważ jest niższa od poprzedniej), bierzesz całą kupkę do ręki, łącznie z odwróconą kartą. Następnie kolej następnego gracza, aby rozpocząć nowy stos kart odrzuconych. Po podniesieniu stosu, będziesz musiał grać z ręki w kolejnych turach, aż do momentu, gdy ponownie pozbędziesz się wszystkich kart z ręki i będziesz mógł odwrócić swoją następną kartę ze stołu.

Gdy całkowicie pozbędziesz się wszystkich kart z ręki i ze stołu, udało Ci się uniknąć przegranej i możesz zrezygnować z gry. Kiedy przerzucasz swoją ostatnią kartę ze stołu, możesz odpaść tylko wtedy, gdy pobije ona poprzednie zagranie (lub gdy przerzucasz ją na pusty stos kart odrzuconych). Jeśli odwrócisz swoją ostatnią kartę i nie nadaje się ona do gry, musisz ją podnieść razem ze stosem. Gdy ludzie odpadają z gry, pozostali gracze kontynuują grę. Ostatni gracz, który pozostał z kartami to przegrany (zwany również gówniarzem). Ten gracz musi rozdać następną rękę, a także musi zrobić herbatę (lub wykonać jakikolwiek inny obowiązek wymagany przez grupę dla ogólnego komfortu i dobrego samopoczucia).

Wariacje

Sześcioosobowa gra jest możliwa poprzez dodanie dwóch Jokerów do paczki. Jokery mogą być zagrane w dowolnym momencie, pojedynczo lub w grupie, i służą jedynie do odwrócenia kierunku gry (z ruchu wskazówek zegara na ruch przeciwny lub odwrotnie). Dlatego, jeśli następny gracz po Tobie zagra jokera, kolejka wraca do Ciebie i musisz teraz przebić swoje poprzednie zagranie, albo zabrać stos. Jokery nie są dzikie i nie mogą być zagrywane w połączeniu z innymi kartami.

Inna metoda rozdawania kart jest powszechnie używana: najpierw rozdaj każdemu z graczy rząd trzech zakrytych kart; następnie rozdaj każdemu z graczy rękę z sześcioma zakrytymi kartami. Gracze patrzą na swoje ręce i wybierają dowolne trzy ze swoich sześciu kart, które kładą zakryte na wierzchu swoich trzech zakrytych kart. Daje to taki sam rezultat jak metoda rozdawania podana w głównym opisie powyżej, z wyjątkiem tego, że w tej wersji gracze nie będą widzieli żadnej z kart, które znajdą się w trzech kartach na ręce ich przeciwników.

Gra jest czasami rozgrywana w celu wyłonienia zwycięzcy, a nie przegranego. W takim przypadku zwycięzcą jest pierwszy gracz, któremu uda się pozbyć wszystkich kart z ręki i stołu.

Niektórzy grają, że dziesiątka może być zagrana w dowolnym momencie, czyszcząc stos kart odrzuconych. (W głównym opisie dziesiątka nie może być zagrana na waleta, damę, króla lub asa).

Niektórzy grają, że w endgame, kiedy gracz ma zakryte karty na stole, ale żadnych kart w ręce, jeśli gracz nie może lub nie chce zagrać zakrytej karty ze stołu, po prostu podnosi stos kart do gry, pozostawiając wszystkie swoje zakryte karty ze stołu na miejscu.

Ciaran Gultnieks podaje następujące dodatkowe zasady dla kart specjalnych:

  • Gdy zagrana jest siódemka, następne zagranie musi być niższe lub równe siódemce, albo ósemce (patrz poniżej), albo dziesiątce (dziesiątki mogą być zagrane w dowolnym momencie).
  • Gdy zagrana jest ósemka, kierunek zagrania jest odwrócony (więc jej funkcja jest podobna do funkcji jokera w głównym opisie). W tym wariancie ósemka może być zagrana na dowolnej karcie. Ósemki są przezroczyste – grając na ósemkę, należy zbić pierwszą kartę pod nią, która nie jest ósemką. Jeśli ósemka zostanie zagrana na pusty stół, odwraca kierunek gry jak zwykle i każda karta może ją przebić. Jeśli ósemka zostanie zagrana na siódemkę, to osoba, która zagrała siódemkę, będzie musiała zagrać niższą lub równą kartę (lub inną ósemkę lub dziesiątkę).

Sean Daly, opisuje wersję gry Karma, z Radford, Virginia, USA. Różnice są następujące:

  • Podczas umieszczania zakrytych kart na wierzchu twoich trzech zakrytych kart na początku gry, jeśli masz dwie lub więcej kart tej samej rangi, możesz umieścić je zakryte na wierzchu tej samej karty. Nadal umieszczasz zakryte karty na każdej ze swoich trzech zakrytych kart, więc jeśli umieściłeś dwie lub więcej jednakowych kart na wierzchu tej samej karty, będziesz miał mniej niż trzy karty w ręce. Teraz uzupełniasz swoją rękę do trzech kart, dobierając je z zasobów. Jeśli wylosujesz kolejne karty równe rangą twoim zakrytym kartom, możesz je również położyć zakryte, jeśli chcesz, na wierzchu pasujących kart i ponownie uzupełnić rękę do trzech kart; ten proces może być powtarzany tak długo, jak długo będziesz wykładał pasujące karty. Na koniec tego procesu powinieneś mieć trzy karty na ręce. W grze końcowej, zestawy jednakowych zakrytych kart na tym samym stosie są zagrywane razem jako grupa.
    Przykład: Twoje sześć widocznych kart to A, K, K, J, J, 9. Kładziesz asa na jednej ze swoich zakrytych kart, dwa króle na innej, a dwa walety na trzeciej. Teraz masz w ręku tylko jedną kartę (dziewiątkę) i musisz dobrać dwie karty z zasobów – powiedzmy waleta i szóstkę. Kładziesz waleta na swoich waletach i dobierasz ponownie, otrzymując kolejnego waleta. Kładziesz go również na swoich waletach i dobierasz ponownie, otrzymując szóstkę. W tym momencie musisz się zatrzymać. Twój układ to 9, 6, 6. Twoje cztery walety przydadzą się do wyczyszczenia stołu w endgame.
  • Gdy gracz dobiera zamiast przebić poprzednie zagranie, następne zagranie wykonuje poprzedni gracz – tzn. osoba, która zagrała ostatnią kartę przed podbiciem – nie przez następnego gracza w rotacji.

William J Putt opisuje wersję (lokalnie znaną jako Smeghead) z następującymi różnicami:

  1. Używają kilku talii kart potasowanych razem.
  2. Na początku każdy gracz ma cztery karty zakryte, cztery odkryte i układ czterech kart (zamiast trzech, trzech i trzech).
  3. Pierwsza osoba, która zagra 10 lub skompletuje czwórkę, czyszcząc stos, jest znana jako osoba „kolorowa” i musi usuwać stos za każdym razem, gdy to się wydarzy w przyszłości.
  4. Jak graczom skończą się karty, kontynuują grę, aż zostanie tylko jeden gracz. Ten gracz jest znany jako „smeg head”.

Chris Winter donosi, że w West Kent College (UK), Smeghead był grany przez 2 lub 3 graczy z pojedynczą paczką, po 5 kart zakrytych, 5 odkrytych i 5 kart na ręce.

Jane Guarducci przedstawiła następujące wariacje:

  1. Siódemka może być zagrana na czymkolwiek i jest „szklana”, co oznacza, że następny gracz musi zagrać kartę, która mogła być legalnie zagrana na karcie przed siódemką. Na przykład, jeśli 7 jest zagrana na Asa, następny gracz musi przebić Asa. Jeśli 7 jest zagrana na pusty stół (nic pod nią), ma wartość 7.
  2. Gdy zagrana jest ósemka, następna karta musi być niższa niż 8, lub inna 8, lub joker.
  3. Dziesiątka może być zagrana na cokolwiek z wyjątkiem ósemki i powoduje, że stos jest czyszczony jak zwykle. Gracz z 10 gra ponownie do pustego stołu.
  4. Joker może być zagrany na cokolwiek i następny gracz traci kolejkę. Jeśli w grze bierze udział tylko dwóch graczy, oznacza to, że gracz z jokerem natychmiast zagrywa inną kartę o dowolnej wartości. W grach z więcej niż dwoma graczami joker jest traktowany na jeden z trzech sposobów: jako szklany (jak 7) lub o wartości 7, lub o wartości 2. Aby uniknąć kłótni, zdecyduj przed rozpoczęciem, który z tych wariantów jest grany.
  5. Na swoją kolej możesz zagrać rosnącą sekwencję kolejnych kart w jednym kolorze, pod warunkiem, że pierwsza karta pobije poprzednią. Wszystkie kolejne zagrania muszą być również legalne, więc sekwencja zostałaby zakończona ósemką, ponieważ po ósemce następna karta musi być niższa lub równa. Jeśli sekwencja osiągnie 10, stos zostanie odrzucony, a ten sam gracz rozpocznie nowy stos dowolnym zagraniem.
  6. Opcjonalna zasada dla gier z więcej niż dwoma graczami: kiedy stos jest podnoszony, gra wraca do poprzedniego gracza, zamiast przechodzić do następnego gracza.

Twisted Shithead jest rozbudowaną wariacją, w której prawie wszystkie karty mają specjalne efekty. Została stworzona przez Galbraith/Lewis/Constance/Mabely (1993); opis jest autorstwa Paula JaYmesa (1997).

Reverse Shithead jest odmianą stworzoną przez Andrew Duthie, która zawiera fazę odwrotną, w której przebicie karty poprzedniego gracza jest obowiązkowe, ale niekorzystne.

Cristian Seres powiedział mi, że w Finlandii gra jest zazwyczaj rozgrywana bez jokerów i z czterema zakrytymi i odkrytymi kartami przed każdym graczem, a nie trzema. Zasady w języku fińskim dla dwóch wersji – Mukava i Piina – są dostępne na tej archiwalnej kopii jego strony internetowej.

David Driscoll donosi, że grał w Ten-Two Slide w Illinois z rękami czterech kart, ale tylko z normalnymi trzema kartami zakrytymi i trzema odkrytymi dla każdego gracza.

Dalsze warianty dodane przez czytelników są wymienione na stronie Shithead Variations w sekcji Invented Games na pagat.com.

Tutaj jest archiwalna kopia strony internetowej, która opisywała wariant znany jako Shit-Boot.

Oprogramowanie do gry w Shithead i zastrzeżone karty Shithead

Einar Egilsson opublikował darmowy program Shithead, za pomocą którego można grać online przeciwko jednemu komputerowemu przeciwnikowi. W tej wersji piątki mogą być zagrane na każdą wyższą kartę i wymagają karty niższej niż 5 do zagrania w następnej kolejności, a gracz zawsze może spróbować zagrać górną kartę z zasobów, zamiast zagrać kartę z ręki.

Poohead to aplikacja Shithead dla iPhone’a lub iPada.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.