Na przystanku metra Atlantic Avenue, w centrum Brooklynu, jest korytarz z betonowym nawisem, który jest może 6 stóp, 3 cale od ziemi. Ktoś pomógł namalować żółto-czarny znak „Uwaga” na tym nawisie, aby poinformować cię, że jest to sytuacja niskiego mostu. Ale załóżmy, że idziesz i rozmawiasz z kimś, albo słuchasz czegoś przez telefon, i nie jesteś w pełni świadomy swojego otoczenia. I powiedzmy, dodatkowo, że masz 7 stóp wzrostu.

Przeciętny otwór drzwiowy ma wysokość 6 stóp, 8 cali. Dla przeciętnego człowieka nie stanowi to problemu. Nie jest to również problem, jeśli zdarzy ci się być wyższym niż 6 stóp i 8 cali. Dla tych z nas, którzy są nietypowego wzrostu, dzieje się coś w rodzaju Spider-Sense, kiedy przechodzimy przez drzwi, które są od nas krótsze. Nawet się nad tym nie zastanawiamy. Po prostu instynktownie lekko pochylamy głowę i przechodzimy bez szwanku. Może czasami nasze wyczucie czasu jest nieco błędne i uderzamy czubkami głów o futrynę. Nic nie szkodzi. Nie narzekamy. Stoimy tak przez chwilę, pocierając głowę i czując się nieco głupio. Mamy nadzieję, że nikt nas nie widział. (Wszyscy nas widzieli.) To się zdarza. 6-stopowy, 3-calowy betonowy nawis to jednak inna historia.

W ciągu lat, w których mieszkałem w Nowym Jorku, były może trzy okazje, kiedy absolutnie zniszczyłem się na tym jednym nawisie Atlantic Avenue. To nie były sytuacje typu „owcza głowa”. To były momenty, w których całkowicie wysadzałem się w powietrze w najbardziej rzucający się w oczy sposób. Raz spadły mi okulary i poślizgnęły się na brudnej podłodze. Raz mój wzrok wypełnił się pomarańczowym światłem i upadłem na jedno kolano. Raz krwawiłem. Wszystkie trzy razy zastanawiałem się, czy właśnie nie dostałem wstrząsu mózgu. (Może tak było? Nigdy tego nie sprawdzałem.) Wszystkie trzy razy przyjaźni nieznajomi zatrzymywali się, by zapytać, czy nic mi nie jest, jakbym był małym dzieckiem, które właśnie spadło z roweru. Wszystkie trzy razy, życzyłem sobie, aby ci ludzie po prostu odeszli.

Ciężko jest uzyskać dokładną liczbę ludzi, którzy mają 7 stóp wzrostu, lub są wyżsi. Według niektórych szacunków, na naszej planecie jest tylko 2800 siedmiostopowców. Wydaje się to mało. 2011 Sports Illustrated artykuł twierdził, że było 17 procent szans, że każdy amerykański człowiek o wysokości co najmniej 7 stóp będzie grać w NBA. Wydaje się to wysokie. Mimo to jasne jest, że jest nas bardzo niewielu. Stanowimy ułamek dziesiątej części punktu procentowego. Jesteśmy outliers of the outliers. Ukrywamy się na widoku. Dosłownie.

Nie jestem, ściśle mówiąc, 7-footer. Brakuje mi pół cala do tej granicy. Ale nadal jestem bardzo wysoki. Jestem wyższy niż ty lub, najprawdopodobniej, ktokolwiek kogo znasz. Ta kuzynka, którą masz? Ten wysoki? Ten, który w niewytłumaczalny sposób czujesz się zmuszony powiedzieć mi o tym, kiedy pieprzysz mnie pytaniami o mój wzrost? Jestem od niego wyższa.

Cała moja rodzina jest wysoka, ale są to zwykli ludzie wysocy: 6 stóp-6 ojciec, 6 stóp-2 matka, 6 stóp-5 brat, tylko jeden dziadek poniżej 6 stóp. Moja żona też jest wysoka. Moje dzieci też są wysokie. Ale nikt inny w mojej rodzinie nie jest wzrostu centra początkowego NBA. Obcy ludzie nie gapią się otwarcie na nikogo innego. Nikt inny czasami przeraża psy.

Zawsze byłem wyższy niż ktokolwiek wokół mnie. Druga klasa była wtedy, gdy osiągnąłem 5 stóp. Czwarta klasa to był ostatni raz, kiedy miałem nauczyciela, który był wyższy ode mnie. Szósta klasa była ostatnim momentem, kiedy mogłem wejść do sklepu z butami i kupić parę butów. Przeżyłem w ten sposób całe moje życie. W związku z tym wiem kilka rzeczy o tym, jak to jest być olbrzymem. Może jesteście ciekawi. Kilka najważniejszych rzeczy:

– Samoloty są koszmarem. Podróżowanie samolotem jest okropne dla każdego, a wymiary siedzeń w klasie turystycznej są zaprojektowane dla dzieci, lub ewentualnie elfów. Ale komercyjne linie lotnicze stanowią dla nas szczególny rodzaj piekła. Oto jak to działa, kiedy uprzejma i przerażona stewardesa nie popędza cię natychmiast na wolne miejsce w rzędzie wyjściowym: Z trudem wciskasz się na miejsce, które zostało ci przydzielone. Zaciskasz zęby. Robisz wszystko, co w twojej mocy, aby zignorować każdy skurcz nóg, który może się pojawić. Modlisz się, aby osoba przed tobą nie próbowała rozłożyć tego siedzenia. A kiedy ta osoba już to zrobi, dociskasz oba kolana do oparcia fotela, mocno naciskając, nie chcąc ustąpić ani o milimetr. Wasza cicha walka woli trwa do momentu, gdy samolot w końcu zaczyna schodzić w dół, a wy przysięgacie, że nigdy więcej nie poddacie się tej torturze.

– Kompaktowe samochody są niemożliwe. Zabawna historia: Kiedy byłem na kursie dla kierowców, mój nauczyciel o popielatej twarzy w końcu zażądał, żebym zaparkował samochód i wysiadł z siedzenia. Nie było sposobu, abym mógł bezpiecznie prowadzić jego samochód. Wychodząc z czerwonego światła, nacisnąłem jednocześnie na gaz i hamulec. Pedały były za małe, a moje stopy za duże. Kiedyś próbowałem prowadzić Neona przyjaciela i prawie złamałem kolanami kolumnę kierownicy. Mogę prowadzić Civica mojej żony, ale staram się nie robić tego zbyt często, głównie dlatego, że wyglądam i brzmię dokładnie tak, jak w Simpsonach, gdzie wysoki facet prowadzi malutki samochód.

– Muzyka na żywo jest niesamowita. Zawsze możesz zobaczyć! Nie ważne gdzie jesteś! To jest wspaniałe! Jest z tym związana pewna niezręczność. Zawsze muszę znaleźć miejsce z tyłu, pod ścianą lub przy filarze. Jestem starą rączką w robieniu przepraszających min do każdej nieszczęsnej duszy, która akurat stoi za mną. Raz, w sklepie z płytami Mobb Deep, zauważyłem, że jestem wyższy od Prodigy’ego i Havoca, mimo że stali na scenie, która była może półtorej stopy od ziemi. W latach 90-tych, nieuczciwi crowd-surferzy regularnie kopali mnie w tył głowy, ponieważ moja głowa była jedyną rzeczą unoszącą się ponad tłumem. Mała cena do zapłacenia.

– Amazon jest błogosławieństwem. Ubrania pasują na mnie dziwnie. Jest to coś, z czym się pogodziłam. Buty to już inna historia. Wiesz, ile sklepów sprzedaje buty w rozmiarze 20? Żaden. Żaden sklep tego nie robi. Ale niektórzy sprzedawcy internetowi pozwalają na wyszukiwanie według rozmiaru, a ci ludzie są najlepsi. Amazon jest powodem, dla którego nie chodzę z drewnianymi deskami przyklejonymi do moich stóp.

– Niektóre zajęcia są poza stołem. Nigdy nie pojadę na narty. Nigdy nie będę jeździł gokartem. Gra w kręgle jest w porządku, o ile jestem gotowa na wstępną rozmowę o tym, że nie będę w stanie wypożyczyć butów w kręgielni. Jestem całkowicie w porządku z tym wszystkim.

– Głośne imprezy i zatłoczone bary natychmiast stają się chaotyczną wrzawą hałasu. Jeśli nie znajdę stołka barowego lub miejsca w rogu, nie usłyszę ani słowa z tego, co ktoś mówi. Wszystkie te rozmowy toczą się po prostu pode mną. Społeczne przerwy na dym mogą być skutecznym sposobem na wydostanie się z tego, tak długo, jak jesteś gotów poradzić sobie z nieuniknionymi żartami typu „zahamuj swój wzrost”.

– Ludzie zawsze chcą rozmawiać. Jakiś czas temu pojawiła się wirusowa historia o 6-foot-7 dzieciaku z liceum, który nosił wizytówkę i rozdawał ją każdemu, kto podszedł do niego w tej sprawie: „Tak, jestem wysoki. Jesteś bardzo spostrzegawczy, że to zauważasz”. Wiem, jak on się czuje. Byłem taki jak on przez dłuższy czas, niż chciałbym to przyznać. Ale powodem, dla którego ludzie chcą rozmawiać o byciu wysokim jest to, że to rządzi. To robi wrażenie. Wiem o tym, ponieważ przy rzadkich okazjach, kiedy spotykam ludzi wyższych ode mnie, staję się absolutnym szkodnikiem. Stoję tam w bezgranicznym zachwycie przez kilka sekund, a potem chcę wiedzieć wszystko. Więc kiedy myślę o tym z tej perspektywy, mogę sympatyzować z każdym, kto chce wiedzieć, jak to jest z góry, włączając w to nieznajomego w supermarkecie, który, nie chcąc być dziwnym, zastanawiał się, jak duży jest mój kutas.

– Ludzie szczególnie zawsze chcą rozmawiać o koszykówce. Nie wszyscy mojego wzrostu grają w koszykówkę. Może powinniśmy. Ale może urodziliśmy się z koordynacją ręka-oko sennych maluchów. Może mamy groteskowo chudą i szkieletową budowę ciała i nie dobiliśmy nawet do 200 funtów, dopóki nie weszliśmy w dorosłość. Może po prostu nie staraliśmy się tak bardzo w szkole średniej. Może byliśmy zawstydzeni perspektywą bycia wersją Shawna Bradleya w naszej drużynie z liceum. Może wszystko z powyższych! Ale jeśli upierasz się, aby wyciągnąć nas na boisko, nadal będziemy czerpać wielką przyjemność z odrzucania twoich strzałów z powietrza i sprawiania, że będziesz wyglądał głupio.

– Ktoś zawsze będzie potrzebował wymiany żarówki lub ściągnięcia ciężkiej rzeczy z wysokiej półki. I wtedy będę mógł się przechadzać z wypiętą piersią jak superbohater.

To jest to, co sprawia, że urazy spowodowane betonowym nawisem, prawdopodobnie skrócona średnia długość życia, ograniczone opcje mody i wszystko inne jest tego warte. To dziwne, oczywiście, wyróżniać się tak bardzo z powodów genetycznych, których nie można kontrolować. Nawet elitarni sportowcy, którzy wykorzystali swój wzrost, są z tego powodu nieświadomi. Większość szacunków określa Billa Waltona na około 7 stóp-2, ale on zawsze twierdził, że ma 6 stóp-11, bo dla niego wszystko powyżej 7 stóp stawiało cię w kategorii dziwaka. Kevin Durant ocenia siebie na 6 stóp-9, mimo że jest mniej więcej mojego wzrostu.

Rozumiem tych ludzi. Spędziłem większość mojego życia ciężko się pochylałem i mówiłem, że mam 6 stóp-11, a nie 7 stóp. To jest mentalne dostosowanie – zorientowanie się, że nigdy nie będziesz normalny i że to dobrze. Ale to jest dobra rzecz, pomijając drobne bóle głowy. W prawie każdym filmie Stevena Spielberga jest przynajmniej jeden moment, w którym na czyjejś twarzy pojawia się zachwyt i zdumienie, w którym szczęki opadają, a oczy stają się szerokie. To jest właśnie twarz Spielberga. Sprawiam, że ludzie robią taką minę w prawdziwym życiu. Kto by to przehandlował?

Tom Breihan jest starszym redaktorem w Stereogum i pisze kolumnę filmów akcji A History of Violence dla The A.V. Club. Mieszka w Charlottesville w stanie Wirginia.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.